Γλυκερία επιστρέφει με δύο νέα τραγουδια!
Γλυκερία επιστρέφει με δύο νέα τραγουδια!

Ένα χρόνο μετά τις «Θάλασσες», την επιτυχημένη διασκευή στο τραγούδι του Μάριου Τόκα και του Σαράντη Αλιβιζάτου με τη συμμετοχή του Αντώνη Ρέμου,  η Γλυκερία παρουσιάζει δύο ακόμη στιγμές από την επόμενη δισκογραφική της δουλειά!

Πρόκειται για δύο παλαιότερα τραγούδια της που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και που τώρα φρεσκάρονται και έρχονται ανανεωμένα στο σήμερα.

Ο λόγος για το «Να συμβεί» σε μουσική του Μιχάλη Χατζηγιάννη και στίχους της Ελεάνας Βραχάλη από το δίσκο «Βροχή των αστεριών» (2006) και το «Δεν έχω πια δικαίωμα» σε μουσική του Αντώνη Βαρδή και στίχους του Βασίλη Γιαννόπουλου από το δίσκο «Άνοιξη» (2004).

Η Γλυκερία συνεχίζει τις καλοκαιρινές εμφανίσεις της με την Μελίνα Ασλανίδου σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, προσφέροντας στο κοινό ανεπανάληπτες βραδιές, πλαισιωμένες από πολυμελή ορχήστρα, αποτελούμενη από εξαίρετους μουσικούς. 

Ακουστε τα τραγουδια εδω.

Γλυκερία επιστρέφει με δύο νέα τραγουδια!

ΣΤΙΧΟΙ/LYRICS:

Μέσα μου τόση ερημιά
του κόσμου η σιωπή
Φτάνεις εσύ ως εδώ
μα κάνεις στροφή
Κι όλο μονάχη μιλώ
συνήθεια παλιά
Λόγια που λείπουν ζητώ
και μια αγκαλιά

Μέσα απ’ τ’ ανείπωτα
μέσα απ’ το τίποτα
κάτι ζητώ να συμβεί
Κάτι παράλογο, κάτι ανάλογο
με ό,τι έχω αισθανθεί

Να συμβεί, μια φορά
η αγάπη να σμίξει βουνά
Να συμβεί, μια φορά
ένα θαύμα αντί συμφορά
Να συμβεί, να σε δω
πιο πολλά θέλω απ’ όσα μπορώ
Να συμβεί, να σε δω
και απόψε μαζί σου να ζω

Τι μας χωρίζει εμάς
και δε μου μιλάς
Πως με ξεχνάς απορώ
κι εγώ δεν μπορώ
Ίσως αλλάξει ο τροχός
κι αλλάξεις κι εσύ
Δεν ξέρει φως μου κανεις
το τι θα συμβεί

ΣΤΙΧΟΙ/LYRICS:

Δεν έχω πια δικαίωμα
Στο πλάι μου να σ’ έχω
Να σε ξυπνούν τα χείλη μου
Πρωί με τον καφέ

Δεν έχω πια δικαίωμα
Φως μου να σε προσέχω
Μα στην καρδιά μου σ’ έκλεισα
Και δεν θα βγεις ποτέ

Δυο τσιγάρα θα καπνίσω και τα δυο για σένα
Δυο ποτήρια θα γεμίσω και θα πιω για δυο
Κι αν με πάρει και δακρύσω, απ’ το νου μου πέρνα
Και τα μάτια σκούπισέ μου, σαν να είσαι εδώ

Δεν έχω πια δικαίωμα
Τις νύχτες να σ’ αγγίζω
Να λιώνω μες στα χείλη σου
Και να μου λες ξανά
Δεν έχω πια δικαίωμα
Στο όνειρο να ελπίζω
Μα στην καρδιά μου σ’ έκλεισα
Κι αυτό είναι που πονά